Nou snap ik eindelijk hoe ik hier een foto kan plaatsen.

Dit  blog was mijn aller eerste  stap in het bloggen.

Inmiddels heb ik meer ervaring opgedaan. Via mijn werkgever verdiepen wij ons in de mogelijkheden van web 2.0. Bloggen, RRS, Flickr en nog veel meer.

Nu merk ik dat met name het blog programma waarmee wij werken tal van mogelijkheden biedt die ik hier niet ben tegen gekomen. Daar kun je een blog maken die lijkt op een eigen website. MIsschien ken ik de mogelijkheden van blogeiland nog onvoldoende maar vooralsnog kan het volens mij beter. Maar wie ben ik?Ik kom hier eigenlijk nog maar net kijken.

Enneh..... waar blijven die reacties. Zonder reacties is er niks aan.

Heerlijk. De zon schijnt. De vooruitzichten voor het weekend, zijn in ieder geval voor wat betreft de temperatuur goed. Voorjaar!!! Fijn hoor want het is zaai- en plantweer. Mijn groentetuin is al door mijn partner op de schop genomen en ligt klaar om te beplanten en in te zaaien. Heb er weer echt zin in. In dat nieuwe seizoen. De mooiste tijd van het jaar. Zeker omdat blijkt dat als je in het groen vertoeft, dit een positieve invloed heeft op je gezondheid!!!!. Nou ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik de groentetuin achter mijn huis heb liggen. Een volkstuin elders was waarschijnlijk niet in me op gekomen.

Tuinieren is zo lekker ontspannend ( voor de liefhebber natuurlijk). Zeker in een periode waarin het druk, druk, druk, is op het werk. Wat bij mij op dit moment het geval is. Nou geeft die drukte me, ondanks dat ik s'avonds moe ben ( ik lig tegenwoordig soms om half 11 op bed) een enorme dosis energie. En met die tuin er nog eens bij ben ik af en toe niet te houden ( ADHD misschien?).

Maar goed, komende weekend kan ik die energie in de tuin kwijt. Mijn slaplantjes komen al te voorschijn en morgen de uien de grond in.

Tatatatat!!!!!!!

Ik ben een roker. Normaal gesproken heb ik niet zo'n last van het rookverbod. In restaurants vind ik het niet zo'n probleem om niet te roken. Eigenlijk vind ik dat wel best. Maar gisteren hadden we weer ergens een feestje in een openbare gelegenheid.  VERBODEN TE ROKEN dus. Op zich ook niet zo'n probleem. Het heeft zelfs positieve effecten. Na een uur zonder sigaret vond ik het wel eens tijd om er eentje op te steken.

Naar buiten dus. Mijn jas kon ik niet vinden op de overvolle kapstok. Dus zonder jas naar buiten ( het was in ieder geval droog). Tot mijn verbazing stonden er een man of 10 buiten. He, zei ik, hier is het dus ook gezellig. Natuurlijk wordt er buiten veel over het rook verbod gesproken En dat is juist het leuke. Was ik in de zaal gebleven dan had ik waarschijnlijk bij het voor mij bekende groepje blijven staan. Buiten bij de rokers maak je een praatje met wie er toevallig naast je staat.

En iedere keer dat ik naar buiten ging ( aantal keren viel wel mee want je rookt toch minder) voor een pafke stonden er andere mensen. Toen ik weer op zoek was naar mijn jas zei een aardige mevrouw, die ook net van buiten kwam, dat ik haar jas wel mocht gebruiken. Ze zijn heel sociaal dus die rokers: babbelen met elkaar en ook nog eens bezorgd om je gezondheid.

The day after..... een avondje stappen in de tent. Het dak er af met Vangrail .Carnaval 2009. Ik had er al eerder iets over verteld. Nou ben ik niet zo'n stapper maar steevast gaan we ieder jaar na de optocht op zondag de tent onveilig maken. Bomvol, warm, spannend vanwege de prijsuitreiking en erg, erg gezellig. Altijd het voornemen om het rustig aan te doen met drank en dit jaar is het ook gelukt, Gewoon een beetje ruggegraad tonen. Af en toe nee zeggen tegen een biertje.

De andere ieder jaar terug komende stapavond is de maandag. Een goeie band, weer bomvol. En weer kei, kei gezellig. En wat de drank betreft, wederom succesvol in de hand gehouden. Begonnen, met cola, flesje water en pas om 23 uur het eerste biertje. Tussendoor het flesje water gevuld op het damestoilet Een crime trouwens zo'n toiletwagen m.n. voor de dames!!! Eens per jaar zou ik een jongetje willen zijn. Dan is zo'n kleine boodschap op zo'n avond een fluitje ( !?) van een cent. Bij de dames sta je een kwartier in de rij en als je dan eenmaal zo'n klein hokje hebt kunnen bereiken, stoot je je neus tegen de wand. Zo klein is het daar. Als je ook nog eens flink uitgedost bent is het echt een hele onderneming om die kleine boodschap kwijt te raken. En hygiene, daar moet je het dan maar even niet zo nauw mee nemen.

Waar had ik het al weer over...oja. Bier drinken. Ik had diverse muntstukken in mijn rechter zak en iedere keer als ik een pilsje had gehad, deed ik 1 muntje in mijn andere zak. Mijn limiet was 7 muntjes. En.... gelukt. Niet meer gedronken dan 7 pilsjes. En recht naar huis gefietst. Tis weer goed gelopen dus. Op naar het volgende jaar.

Als voormalig Limburger en hedendaagse Brabander kan het niet missen. Ja..... ik vier ook Carnaval!!!!!. In de overgangsperiode van Limburger naar Brabander heeft het een beetje stil gelegen. Het Limburgse carnaval ontgroeit, en nog niet klaar voor het Brabanse. Maar nu.... na zoveel jaar kan ik het niet meer aan mij voorbij laten gaan.

Gisteren ( vrijdag) is het weer begonnen. De eerste zittingsavond in het dorp. Het lokale talent dat een avondje vermaak in elkaar heeft gezet met dans, muziek en tonproaten. Mijn zoons, die in eerste instantie niets hadden met carnaval maar nu de bierdrinkende leeftijd hebben bereikt , zitten op dit moment ( zaterdag) als het goed is ook te genieten van de grote mensenmassa die met veel leut, drank en lachen een avondje uitzit.

Dit is de aanloop naar 4 dagen carnaval. Om in de stemming te komen dus. Nu ga ik niet 4 dagen vieren maar 1 ( nou ja 2) keer wil ik toch wel lekker uit mijn dak gaan.  En het voornemen is altijd niet te veel te drinken omdat je daar toch alleen maar last van hebt. maar dat wil niet altijd lukken. Ik schaam me diep maar vorig jaar werd mijn fiets eigenzinnig en wilde een andere kant uit dan ik. Oei, ( gekneusde ribben ).

Maar goed. Als dit nou wekelijks voorkwam. En dat is niet zo. 1 keer per jaar moet je toch eens de remmen los kunnen laten en er lekker voor gaan. Dus nog even en het is weer carnaval!!!!!!

Ben ik weer. Even geleden.

Er is ook zo veel te doen op dit  internet. Blogs maken, games spelen, sites bezoeken ( o.a. werk gerelateerd) en accounts aanmaken, hyven, websites bijhouden. En overal kun je tegenwoordig VRIENDEN maken.  

Tjonge jonge wat een medium zeg.

Leuk ook om je eigen naam eens in te typen of de naam van oud collega's, studiegenoten. Je komt altijd wel wat tegen. En hoe snel dit alles zich ontwikkeld. We krijgen binnenkort een cursus op het werk om al die nieuwe mogelijikheden onder de knie te krijgen. M.n. om onze klanten van dienst te kunnen zijn.

Ben beneiuwd wat we over 10 jaar allemaal met internet kunnen. Hoop het een beetje bij te kunnen benen want interessant vind ik het wel.  

Mijn jongste zoon wordt ook snel groot. Bij de oudste was het niet bij te benen, bij de jongste lijkt het nog harder te gaan. Hij gaat inmiddels ook met maten stappen in de stad, wordt thuisgebracht door een vriend in de auto van zijn vader en heeft grootse plannen om met de bus naar Spanje op vakantie te gaan.

Nu weet ik wel, je krijgt ze om ze weer weg te geven, maar dat het ( achteraf gezien) zo snel ging wist ik niet. In de tijd dat ze klein waren had ik dat besef niet zo. Wilde eigenlijk alleen maar dat ze zo snel mogelijk gingen kruipen, lopen, praten enz.  Nu zou je ze het liefst klein willen houden. Misschien komt het wel omdat je zelf met de leeftijd mee groeit en dat moeilijk te verkroppen is ( ik word dit jaar 50!!!!!).

Het zijn nu beide grote knullen en als vrouw tussen de grote mannen heb je wel een speciale positie. Vroeger zag ik me al lopen met 2 van die stoere knullen naast me. En als ik nou werkelijk naast ze loop ( wat overigens niet meer zo vaak voor komt) dan voel ik me aan de ene kant ontzettend trots en denk aan de andere kant aan de vervlogen tijden dat ik ze nog aan het handje moest/ kon houden. Dat doen ze nu liever met een mooie jonge meid in plaats van met een 50 min-er!!!!!!!.

Maar goed. Lives goes on!!!!

Eigenlijk vond ik het wel weer eens tijd om een bericht te schrijven. Nu zit ik hier achter de PC en heb weinig inspiratie.

Sinds ik ben begonnen met bloggen ben ik toch elke keer weer nieuwsgierig hoeveel mensen mijn bericht gelezen hebben ( en natuurlijk of er iemand gereageerd heeft). Ik heb de magische grens van 400 al gehaald. Er is dus blijkbaar toch interesse? 

Waarschijnlijk  zijn er veel mensen die even kijken welke blog is aangepast en hem vervolgens weer wegklikken. Dat doe ik zelf namelijk ook.

En reacties heb ik nog geen een. Jammer. Want ik zou het toch wel leuk vinden als iemand reageerde op mijn berichten en wellicht er ervaringen uitgewisseld konden worden. Maar misschien verwacht ik te veel van deze weblog....

Een aantal jaren geleden, toen we nog in de kleine kinderen zaten, keken we toevallig een keer bij de buren binnen. Het stel, ook ouders van 2 kinderen, zat met zijn tweetjes aan tafel te eten. Mijn man maakte toen de opmerking: "dat is ons voorland, zo zonder kinderen". Hij kon het zich toen nog helemaal niet voorstellen.

Nu enkele jaren later, is dat voorland al deels werkelijkheid. Wat is die tijd gevlogen. Zo meteen ga ik boodschappen doen en ik hoef maar rekening te houden met 2 eters, mijn man en ik. Beide kinderen hebben een baantje en zijn er vanavond met eten niet bij. Nou komt dat gelukkig nog niet zo vaak voor maar ze beginnen echt hun eigen leven te leiden.  Nou heeft dat natuurlijk ook zijn voordelen. Eten we vanavond iets wat zij niet lekker vinden, nananaa.

Ook in die levensfase? Reageer gerust. 

Wat zal het worden dit jaar. Las net de krant: je wordt overstelpt met aanbiedingen voor de vakanties voor dit jaar. Nou zijn wij geen mensen die een georganiseerde reis boeken. Tot nou toe niet tenminste.

Vanwege de kinderen zijn we altijd op campings geweest. Meestal zochten we een zonnige bestemming op. Eerst met een tent, later met een kleine caravan. De meest favoriete plek was/ is het Lago Maggiore: heerlijke Italiaanse sferen, mooi weer en toen de kinderen ouder werden zelf een geweldige plek om contacten te leggen met andere leeftijdsgenoten.  Vorig jaar ging onze oudste al voor het eerst niet meer mee. Voor de jongste hebben we toen een vriend meegenomen. Dat was al een heel andere ervaring. Nu begint de jongste al met plannen voor een eigen vakantie.Dus waarschijnlijk zullen we dit jaar met zijn tweetjes een vakantie moeten regelen. Eigenlijk had ik gedacht dat het nog wel een jaartje kon worden uitgesteld. Zodat ik aan het idee kon wennen door me er van  bewust te zijn dat dit jaar de laatste met de kinderen zou zijn. Maar helaas gaat alles sneller dan verwacht. Ze worden groot die mannen en wat wij dan dit jaar gaan doen? Misschien toch een georganiseerde reis om niet in een groot gat te vallen?

Het lot van een ouder, je krijgt ze om ze weer los te laten. Groet op deze zonnige zondag middag.

En dan is er natuurlijk de uitvaart ( zie vorig bericht). Kom net terug van een dienst in de plaatselijke kerk. Allemaal mensen die direct of indirect bij de persoon in kwestie betrokken zijn. Hoewel het een traditionele dienst was met de gebruikeijke rituelen zitten er toch altijd onderdelen in die refereren aan de overledene. Gedichten en gebeden van de nabestaanden, het uidelen van de bidprentjes ( en het lezen hiervan)  en in dit geval een verdiende staande ovatie!!!!!. Als dan de kist de kerk uit wordt gedragen en de nabestaanden verdrietig achter de kist  lopen dan schiet ik toch wel vol. Ondanks dat de wens van de overledene in  vervulling is gedaan.

Tja, en straks weer werken.

Al eens direct te maken gehad met actieve euthanasie? Nou, wij dit weekend wel. Onwerkelijk. Weten dat iemand op een bepaalde dag en tijdstip gaat sterven. En dat vlak in de buurt. We hadden geprobeerd weinig thuis te zijn die dag. Maar er waren momenten dat we er wel waren en dan heb je toch steeds de neiging om naar buiten te kijken; je ziet activiteit in huis maar je weet niet of het al gebeurd is. Je wacht op de lijkenwagen of die komt en je denkt voortdurend aan de persoon in kwestie. Het was zijn eigen keuze ( ongeneeslijk ziek en het vooruitzicht was slecht). Maar wat gaat er toch allemaal in het hoofd van zo iemand om. Als je al 5 dagen weet wanneer je dood gaat? Maar heel veel respect als je dat kunt.

Toen uiteindelijk de lijkenauto kwam en wegreed viel erg eigenlijk toch wel wat spanning weg. We wisten zeker dat zijn wens in vervulling was gegaan.En eigenlijk fijn dat er een keuze is. Maar wel bizar zo'n dag.

Zoals in mijn eerste bericht aangegeven bracht het boek le petite anglaise me op het idee een weblog te starten.  Dit na het lezen van het eerste hoofdstuk of zo en ik nog niet wist hoe het boek verder zou lopen.

Nou inmiddels weet ik dat wel. Het weblog van de hoofdpersoon is erg in trek en ze komt hierdoor in contact met ene James. Liefde op het eerste gezicht natuurlijk. Haar relatie ( met dochter) wordt verbroken en ze wil een nieuwe toekomst tegemoet. Alles is leuk en spannende nu haar eigen relatie en het moederschap haar niet brachten wat ze verwachtte. Maar......... loopt dit goed af? Ik heb het boek nog niet helemaal uit maar ik begin al te begrijpen waar het op uit gaat lopen.

Nou moet ik eerlijk bekennen. Voor mij geen sores aan mijn lijf door het schrijven van deze blog.  Het is geenszins mijn opzet om alles in mijn leven overhoop te halen. Dus contact gerust maar zonder bijbedoelingen.

Weer uitgerust in het weekend en de kop is er weer af voor de NIEUWE werkweek.De maandag ben ik vrij en de dinsdagochtend is mijn eerste werkdag. Nou ja , vrij op maandag? Als je part-time werkt zoals ik, zijn die vrije dagen of dagdelen eigenlijk vooral bedoeld voor de huishoudelijke taken. (wassen, strijken,boodschappen, poetsen en zo meer). Maar ook voor mijn bezigheden vanuit mijn vrijwilligerswerk. Ik doe namelijk de ledenadministratie van een buurtcentrum en ben sinds kort ook webmaster. Ja ....een mens moet iets doen voor de samenleving toch?

De dinsdagochtend  op mijn werk is meestal een eerste aanzet van wat er de rest van de week komen gaat. En er komen diverse briefjes uit mijn tas van aandachtspunten die me in het weekend zijn ingevallen ( he het weekend is toch om uit te rusten!!?!!
Maar goed. Het belast me niet (meer).  
Dus vanmiddag is het relaxen. Boodschappen zijn gedaan, de was draait , de kids zijn nog niet thuis van school en lekker ff tijd voor de PC. Straks op tijd koken ( er moet er een vroeg naar zijn werk) en nog een vergadering vanavond.

Maar nu ga ik eerst even surfen en spelletjes spelen op de PC. Toedeloei.